غزل شمارهٔ ۲۱۷

غزلیات

از حادث‌آفرینیِ طبعِ سقیمِ ما
بر سایه خورد پهلوی شخصِ قدیم ما

آفاق را در آتش و آب جنون فکند
خلد و جحیم، صنعت امید و بیم ما

دل مبرم و حقیقت نایاب مدعاست
بر طور ریخت برقِ فضولی کلیم ما

یکتایی آفرید لب خودستای عشق
در نقطهٔ دهن الِفی داشت میم ما

در عالم نوازش مطلق، کجاست رد؟
بخشیده است بر همه خود را کریم ما

جز پیش خویش راه شکایت کجا بَرَد؟
با غیر صحبتی که ندارد ندیم ما

چون سایه سر به خاک ادب واکشیده‌ایم
از زیر پای ما نکشد کس گلیم ما

میدان حیرت صف آیینه رُفته‌ایم
شمشیر می‌کشد به سر خود غنیم ما

آغوش‌ها به حسرت دیدار باز کرد
زخم دلِ به تیغِ تغافل دو نیم ما

شد عمرها که از نظر اعتبار خلق
غلتان گذشت گوهر اشک یتیم ما

بید!ل ز بس‌که مغتنمِ باغِ فرصتیم
گل سینه می‌درد به وداع نسیم ما

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}