بخش ۳۴ - غزل

روضة المحبین

حقا که نیابی از لبم کام
ضایع چه کنی درین غم ایام

چون عود وجود خویشتن را
در مجمر غم چه سوزی ای خام

در طرۀ من مپیچ چون باد
کاشفته‌ترت کند سرانجام

ترک سر خویش بایدت کرد
گر در ره عشق می‌نهی گام

همچون تو مرا بسی است عاشق
افتاده به پای خویش در دام

گر ناله کنی ز شام تا صبح
ور گریه کنی ز صبح تا شام

کامی ز وصال من نبینی
زین کام طمع ببر به ناکام

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}