غزل شمارهٔ ۲۱۰۷

غزلیات

زا‌ن ناله‌ که شب بی ‌رخت افراخته بودم
درگردن گردون رسن انداخته بودم

این عالم آشفته که هستی است غبارش
رنگیست‌ که من صبح ازل باخته بودم

پرواز غبارم پر طاووس ندارد
همدوش خیالت نفسی تاخته بودم

هیهات‌ که فردا چه شناسم من غافل
دیروز هم آثار تو نشناخته بودم

پیشانی‌ام آخر ز عرق پاک نگردید
کز تاب رخت آینه نگداخته بودم

جز باد نپیمودم ازین دشت توهم
چون صبح طلسم نفسی ساخته بودم

درآتشم از ننگ فضولی چه توان‌کرد
او در بر و من آینه پرداخته بودم

خاکسترم امروز تسلی‌گر دود است
پروانهٔ بیتاب همین فاخته بودم

بیدل! ز میان دست غریبی به در آمد
تیغی‌که به میدان غرور آخته بودم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}