شمارهٔ ۵۲

غزلیات

رخسار لاله رنگ خوشت آتش ترست
آبحیات در لب میگونت مضمرست

صبحست و شام هر دو بهم روی و موی تو
و آن صبح و شام هر دو چو کافور و عنبرست

چون ذره در هوای تو دلرا قرار نیست
تا روی دلربای تو خورشید انورست

بگداخت چون شکر دل من در میان شیر
تا عارضت چو شیر و لبت همچو شکرست

دایم در آن امید که باز آئی از درم
چشمم در انتظار تو چون حلقه بر درست

گفتم برای زیورت ایسرو سیمبر
پیوسته چشم و چهره من گوهر و زرست

لعلت بخون ابن یمین گر چه خط نمود
نا حق مریز خونش که آن خط مزورست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}