شمارهٔ ۱۵۱

غزلیات

آمد بهار و وقت نشاطست می بیار
می مایه نشاط بود خاصه در بهار

طبع هوا چو میل سوی اعتدال کرد
یک وزن شد دو کفه میزان روزگار

هم بوی عود یافت ز خاک چمن صبا
هم آب صندل است روان سوی جویبار

چون گل شکفت باده گلگون ز کف منه
کز خاک تو نه دیر که خواهد دمید خار

در کش چو خارپشت ز نا جنس خویش سر
می نوش تا شوی چو کشف در کلوخ زار

می نوش اگر چه شرع برین طعن میکند
کاین یک مضرتش بود و منفعت هزار

می نوش و نا امید ز غفران حق مباش
کافزون ز جرم بنده بود عفو کردگار

ابن یمین بکوش که هنگام کار تست
جائی همی روی که درو نیست هیچکار

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}