شمارهٔ ۲۰۵

غزلیات

تا من زبان چو بلبل خوشگو گشوده ام
گلزار فضل را بصد الحان ستوده ام

در کسب هر هنر که ز مردی و مردمیست
کوشیده ام چو منقلب آن شنوده ام

هر نیمشب بآه دل سوزناک خویش
زنگ هوا ز آینه دل زدوده ام

از بهر رنگ و بوی چو زلف سمنبران
آشفته روزگار و پریشان نبوده ام

وقت جدال در خم چوکان آسمان
گوی هنر ز جمله اقران ربوده ام

در باغ فضل ز آتش طبع چو آب خویش
همچون خلیل سنبل و ریحان نموده ام

داند خرد که پایه تخت سخنوری
بر اوج تاج تارک کیوان بسوده ام

داماد نو عروس سخن بوده ام و لیک
رخسار او بناخن حرمان شخوده ام

ابن یمین مکار بجز تخم نیک از آنک
من آنچه کشته ام بر از آنسان دروده ام

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}