شمارهٔ ۲۲۱

غزلیّات

چون سایه منم فتان و خیزان
وز سایه خویشتن گریزان

باریکم و دردناک و دلسوز
مانند چراغ صبح خیزان

در کنج خرابه ای به تنها
دل تنگ نشسته اشک ریزان

با اختر خویش در لجاجت
با طالع خویشتن ستیزان

گر خاک جلال را ببیزند
مدهوش شوند خاک بیزان

رمزی گفتم که شکل آن را
ادراک کنند ذهن تیزان

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}