شمارهٔ ۲۴۶

غزلیّات

ای از آن طرّه سرافکنده
خانه عالمی برافکنده

وی بدان چشم و غمزه خونریز
عالمی را ز پا در افکنده

آه از آن قامت بلند که هست
سرو در پهلویش سرافکنده

ای ز شعر سیاه مشکین بوی
بر رخ ماه معجر افکنده

بر قمر شام پر ز چین بسته
بر سمن دام عنبر افکنده

چشم من ساغر است و ساقی شوق
اشک چون می به ساغر افکنده

دل من مجمر است و خادم عشق
عود غم را به مجمر افکنده

حدّ حسنت ز وهم بیرون است
مرغ دل در طلب پر افکنده

بحر گشته ست نام چشم جلال
در جهان بس که گوهر افکنده

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}