شمارهٔ ۴۵۹

غزلیات

کردی چو کباب ستم عشوه گری چند
یابی نمک گریهٔ خونین جگری چند

در راه تمنای تو بی پا و سری چند
از دیده برون ریخته لخت جگری چند

بشکن قفس سینه و بر باد ده ای آه
از لخت جگر لاله صفت بال و پری چند

از فطرت عالی بدافلاک نگویم
حیف است کنم شکوهٔ بی پا و سری چند

ای مرغ نگه بی رخ او گرم طپش باش
بر باد ده از پلک و مژه بال و پری چند

فریاد که در هند سیه بختی هجران
مویی شده ام از غم نازک کمری چند

در مدرسهٔ عشق تو شاگرد جنون است
از پیر خرد یافته جویا نظری چند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}