شمارهٔ ۷۰۹

غزلیات

روم از خویشتن دنبال دلدار
مگر یابم خبر از حال دلدار

رود ناچار عمر هر که بگذشت
نرفتن کی توان دنبال دلدار

به رنگ بوی در گل از لطافت
بود تن در قبای آل دلدار

ز چشمم گریه نقش مردمک شست
نشیند تا به جایش خال دلدار

چو داغش سکه بر اقلیم دل زد
بود تن ملک و جانم مال دلدار

فتادم با وجود ضعف جویا
به رنگ سایه در دنبال دلدار

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}