شمارهٔ ۷۸۲

غزلیات

صبا با گل بگو از من دگر باز
به بستان آمدی با برگ و با ساز

ربودی دل به دستان از بر ما
درآمد بلبل خوش گو به آواز

به عشق روی گل سرو از چمنها
خرامیدند باری از سر ناز

که تا گل سرو بیند سرو در گِل
کند نرگس ثنای خویش آغاز

گل خوش بو به سرو ناز می‌گفت
چه باشد کز درم آیی شبی باز

جوابش داد سرو بوستانی
که گفتم با صبا بسیار ازین راز

که تا آورد بویت سوی بستان
شدم از بوی جان بخشت سرافراز

ز عشق رنگ و بویت در چمنها
درآمد بلبل جانم به پرواز

گل و سرو چمن را نیست رونق
درین بستان جهان با خار می‌ساز

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}