جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۲۳
غزلیات
من ز هجران تو سرگشته و سرگردانم
به چه رو من ز سر کوی تو سر گردانم
به سر کوی وفای تو بتا در طلبت
همچو گویی من غمدیده به سر گردانم
آسیاب نظرم تا به کی ای جان ز فراق
شب همه شب به غم از خون جگر گردانم
گر یکی تیر مژه سوی جهان اندازی
جان ز شوق دو کمان تو سپر گردانم
کمیا خاصیتی من شدهام خاک درت
از سر لطف تو ملحوظ نظر گردانم
چون شدم خاک درت ای دل و دین از دل و جان
نظری بر من خاکی کن و زر گردانم
آخر انصاف بده سیمبرا گرد جهان
خویشتن در طلبت چند به سر گردانم