جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۵۹
غزلیات
بیا که بی تو ندارد دل من اسبابی
به هر جهت که نظر میکنم به هر بابی
به چشم شوخ تو سوگند میخورم شبها
نیامدهست به چشمم ز عشق تو خوابی
لب تو چشمه نوش است و من چنین تشنه
به جان تشنه فروهل ز لعل خود آبی
سر دو زلف تو تاب دل من مسکین
مده به زلف پر آشوب خویشتن تابی
که بیش از این نبرد دل ز مردم هوشیار
چرا که بحر غمت [را] نبوده پایابی
شب دو زلف تو تاریک و ره نمیدانم
مگر برآیدم از روی دوست مهتابی
مرا تو مردمک دیدهٔ جهان بینی
که دیده سجده دو کس را دورن محرابی
به درد دل ز طبیبم طلب کردم
مرا ز لعل تو فرمود جام جّلابی
جواب داد که در صبر کام مییابند
به جان تو که مرا نیست بیش ازین تابی