شمارهٔ ۶

غزلیات

درعشق شد به رنگ دگر روزگار ما
تغییر رنگ ماست خزان و بهار ما

از خویش می رویم سبکتر ز بوی گل
بر طرف دامنی ننشیند غبار ما

ابر بهار در عرق شرم غوطه زد
از مایه داری مژه ی اشکبار ما

همچون سپند، زآتش شوق تو می تپید
روزی که داشت خانه به خارا، شرار ما

مانندگرد، کز رم آهو شود بلند
آرام می رمد ز دل بی قرار ما

از تاب رشک در جگر لاله خون کند
داغ تو گر بهار کند، در کنار ما

رفتیم و مانده است به جان چون قلم، حزین
بر صفحه ی زمانه، سخن یادگار ما

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}