شمارهٔ ۱۵

غزلیات

عشقت آمیخت به دل درد فراوانی را
ریخت در پیرهنم، خار بیابانی را

نام پروانه مکن یاد که نسبت نبود
با من سوخته دل، سوخته دامانی را

هرچه خواهی بکن، از دوری دیدار مگو
وحشت آباد مکن خاطر ویرانی را

عشق در دل چه خیال است که پنهان گردد؟
پرده پوشی نتوان، آتش سوزانی را

هرکه آسودهٔ خاک است برآید چو سپند
آه اگر شرح دهم گرمی جولانی را

نازم آشفتگی عشق که خوش می سازد
بخت شوریده سرم، طرّه پریشانی را

دستم از دامن دلدار جدا ماند حزین
چه کنم گر نکنم پاره، گریبانی را؟

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}