شمارهٔ ۷۴۷

غزلیات

آیین عشق چیست؟ دلیرانه سوختن
چون شمع، گرم گریهٔ مستانه سوختن

پنهان کرشمهایست ز آه شررفشان
کونین را به همّت مردانه سوختن

گرمی نمانده در دل پروانه مشربان
باید چو شمع لاله، غریبانه سوختن

باید به شمع تقوی و کفرم زد آستین
تا کی میان کعبه و بتخانه سوختن؟

بی مهری است شیوه آن شمع آشنا
می بایدم به آتش بیگانه سوختن

زنّار بندگی به میان پیش زلف تو
باید ز رشک محرمی شانه سوختن

زد ساغر وصال تو آتش به هستیم
خوش دولتیست پیش تو مستانه سوختن

می خواهم از خدا گل آتش طبیعتی
تا کی ز رشک بلبل و پروانه سوختن؟

آتش زلال چشمهٔ حیوان عاشق است
پایندگی ست در غم جانانه سوختن

تأثیر طبع و خوی شراب محبّت است
از خون گرم شیشه و پیمانه سوختن

باشد حزین ادای دم آتشین تو
خواب مرا به گرمی افسانه سوختن

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}