شمارهٔ ۱۵۱

غزلیات، قصاید و قطعات

چو قدر دلبر و آداب عشق ما دانیم
بیا که روی تو بینیم و جان برافشانیم

جمال صورت جان بر در تو تا دیدیم
در آن کمال که صورت نگاشت حیرانیم

ورای حسن ترا دلفریبی و ناز است
که ما بجان و دل ای دوست طالب آنیم

اگر چه سوخته آتش فراق توایم
به یمن وصل تو از هجر داد بستانیم

به تحفه گر ز درت آورد صبا گردی
به خاکپای تو کو را بدیده بنشانیم

هدایتی چو ز کشاف هیچ کشف نگشت
کنون بمکتب عشق تو تخته میخوانیم

از آنزمان که غلام کمینه تو شدیم
حسین وار در اقلیم عشق سلطانیم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}