شمارهٔ ۳۶

غزلیات

با یادِ دوستان ندهد هیچ کس مرا
بی یادِ دوستان نرود یک نفس مرا

مشتاقِ دوستانم تا می رود نفس
هرگز ز سر برون نرود این هوس مرا

لبّیکِ دوست می زنم و مست می دوم
گو خواه محتسب زن و خواهی عسس مرا

حاجت به تیغ نیست بگویید با رقیب
یک غمزه زان دو چشم پرآشوب بس مرا

با شاه گو بگوی که با دوستان دمی
خوش تر ز تخت گاه تو آید حرس مرا

برمن به جز ولی همه ملک ار شوند خصم
گو پوست در کشند زسر چون عدس مرا

من در قیامتم ز رقیبانِ کویِ دوست
حاجت به حشر نیست دگر زین سپس مرا

سیلی چنین که می رود از دیده در کنار
معذورم ار به چشم در آید ارس مرا

تا وارهاندم ز نزاری دریغ اگر
بودی به توبه کردن دل دسترس مرا

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}