شمارهٔ ۲۹۰

غزلیات

قدت بر ماهِ تابان سر کشیده ست
چنین سروِ خرامان کس ندیده ست

تعالی الله خداوندی که از خاک
چنین نازک وجودی آفریده ست

خنک دستی که از طوبایِ قدّت
به شفتالو گرفتن بر رسیده ست

دلی پرنارِ غیرت نارِ بُستان
زرشکِ نارِ پستانت کفیده ست

ز سودایِ خطِ سبزِ تو شب ها
قلم در دستِ من بر سر دویده ست

دهانت چشمۀ خضرست از آن روی
که گردش سبزۀ خط بر دمیده ست

کنارم عاقبت پر شد ز یاقوت
ز بس خوناب کز چشمم چکیده ست

نزاری را که بر تست از جهان چشم
غبارِ خاکِ کویت کحل دیده ست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}