شمارهٔ ۶۳۹

غزلیات

این چه ننگ است که آوردی باز
دست می‌گیر و ز پا می انداز

ننگ شد نام تو از بدعهدی
آشکارا مکن ای عاقل راز

بده انصاف و مکن بی‌دادی
ببُر از دشمن و با دوست بساز

که کند در غم تو این همه صبر
چون من از تو که کشد این همه ناز

تو و فارغ ز من و خوش در خواب
من و بیداری شب‌های دراز

تشنهٔ سوخته در ماه صیام
چون بود منتظر بانگ نماز

من همه شب مترصّد تا کی
بر در از حلقه برآید آواز

چه کنم چاره همین دارم و بس
من و درگاه خداوند و نیاز

بنده‌ای همچو نزاری دارد
ای اگر یار بود بنده نواز

زاریی دارد و نه زور و نه زر
گو درین بوته به زاری بگداز

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}