شمارهٔ ۹۳۴

غزلیات

می‌خواره و می‌پرست ماییم
می در سر و می به دست ماییم

در حلقه‌ی نیستان کسانی
گر نیست شدند هست ماییم

آن‌ها که گهی چو انگبین‌اند
گه تلخ‌تر از کبست، ماییم

در کوی ملایک مقرّب
هم‌خانه و هم‌نشست ماییم

آن کس که ز کفر و دین به یک‌بار
شد فارغ و برشکست ماییم

از ننگ قبول و ردّ عامه
گر طابفه‌ای برست ماییم

هر کس ز شراب مایه‌ای مست
مستان می الست ماییم

قومی که به نیش طعنه دل‌شان
هر لحظه یکی بخست ماییم

افسرده چه می‌کند ملامت
آخر ز می‌ای که مست ماییم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}