شمارهٔ ۱۰۸۵

غزلیات

ای مرا هم چو دیده نادیده
دیده بسیار خوش‌تر از دیده

گر چه نادیده هم چو دیده تویی
کی بود هم چو دیده نادیده

غایتِ حدِّ حسن می‌دانی
چیست نادیدهٔ پسندیده

آفرینش ز مبداءِ فطرت
نی بدل گشته نی بگردیده

آسمان نام عشق برد مگر
بحر از آن مست گشت و جوشیده

مغزش از دودِ دوزخ آگنده
هر که او بویِ عشق نشنیده

عقل خود از بساط عشق به عجز
مهرهٔ اختیار بر چیده

ز آن نزاری همیشه آشفته‌ست
که همه ساله عشق ورزیده

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}