غزل شمارهٔ ۲۰۷

غزلیات

عقل ما سلطان جان می‌خواندش
مجلس‌افروز جهان می‌خواندش

نسر طائر تا لب خندانش دید
طوطی شکرفشان می‌خواندش

تا ملاحت را به حسن آمیخته است
هر که این می‌بیند آن می‌خواندش

تا لبش را لب نخوانی زینهار
زانکه روح القدس جان می‌خواندش

تا خیال لعل او در چشم ماست
هرچه در کون است کان می‌خواندش

کوی او از اختران چشم من
هر که دیده است آسمان می‌خواندش

کمترین وصاف او خاقانی است
کاسمان صاحب‌قران می‌خواندش

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}