شمارهٔ ۲۴۳ - در مرثیهٔ رشید الدین فرزند خود

قطعات

پسر داشتم چون بلند آفتابی
ز ناگه به تاری مغاکش سپردم

به درد پسر مادرش چون فروشد
به خاک آن تن دردناکش سپردم

یکی بکر چون دختر نعش بودم
به روشن‌دلی چون سماکش سپردم

چو دختر سپردم به داماد گفتم
که گنج زر است این به خاکش سپردم

بماندم من و ماند عبدالمجیدی
ودیعت به یزدان پاکش سپردم

اگر کس نباشد پناهش به شروان
پناهش بس است آن خدا که‌ش سپردم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}