بخش ۱ - فردوسی فرماید

سام نامه - سراینده نامعلوم منسوب به خواجو

به نام خداوند جان و خرد
کزین برتر اندیشه بر نگذرد

خداوند نام و خداوند جای
خداوند روز‌ی ده و رهنمای

خداوند گیهان و گردان سپهر
فروزنده ماه و ناهید و مهر

ز نام و نشان و گمان برتر است
نگارنده بر شده گوهر است

به بینندگان آفریننده را
نبینی مرنجان دو بیننده را

نه اندیشه یابد بدو نیز راه
که او برتر از نام و از جایگاه

چنان دان که هرگز نیاید پدید
توهم در آنکس که وهم آفرید

سخن هر چه از گوهران بگذرد
نیابد بدو راه جان و خرد

خرد گر سخن برگزیند همی
همان را ستاید که بیند همی

ستودن نداند کس او را چو هست
میان بندگی را ببایدت بست

خرد را و جانرا همی سنجد او
در اندیشه پخته کی گنجد او

که او قادر و حی و فرمان‌رواست
همه چیز برهستی او گواست

بدین آلت و رای و جان و زبان
ستود آفریننده را چون توان

به هستیش باید که خستو شوی
ز گفتار و پیکار یکسو شوی

پرستنده باشی و جوینده راه
به ژرفی فرمانش کردن نگاه

از این پرده برتر سخن‌گاه نیست
به هستیش اندیشه را راه نیست

توانا بود هر که دانا بود
ز دانش دل پیر برنا بود

کنون تا چه داری بیار از خرد
که گوش نیوشنده زو بر خورد

چه گفت آن سخن گوی مرد خرد
که دانا ز گفتار او بر خورد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}