خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۴۹
غزلیات
بدینسان که از ما جهانی جهانی
که با کس نمانی و با کس نمانی
تو آن شهریاری و آن شهره یاری
که خسرو نشانی و خسرو نشانی
تو آنی که قتلم توانی و دانم
که هر دم بر آنی که خونم برانی
خوشا طرف بستان و دستان مستان
می ارغوانی بروی غوانی
دل یاغی باغیم باغ و دائم
تو در باغ بانی و در باغبانی
ندانم کدامی که دامی دلم را
ز نسل کیانی که اصل کیانی
چو ماهی که ماهیتت کس نداند
چه کانی که از لعل گوهر چکانی
تو جان و جهانی و جان جهانی
تو نور جنانی و حور جنانی
سزد کاردوان رخ نهد پیش اسبت
اگر باز داری سمند اردوانی
ترا نار پستان به از نار بستان
که سیب از ترنجت کند بوستانی
توتر خان و ترخون ز جور تو خواجو
دل از خون چو خانی و رخ زرّخانی