شمارهٔ ۱۷۹

شوقیات

ای سرو خرامنده ی بستان حقایق
آزاد شو از سبزه ی این سبز حدائق

بر گلبن ایجاد توئی غنچه ی خندان
در گلشن ابداع توئی برگ شقائق

منزلگه انس تو سراپرده ی قدسست
تا چند شوی ساکن این تیره مضائق

بیرو نرود راه تو بی ترک مقاصد
حاصل نشود کان تو بی قطع علائق

رخش امل از عرصه ی تقلید برون ران
تا خیمه زنی بر سر میدان حقائق

در کوکبه ات خیل و حشم چیست مخائل
شد در راه تو خرگاه وخیم چیست عوائق

چون کعبه ی خلقت بوجود تو شرف یافت
باید که شوی قبله ی حاجات خلائق

آنکس که گدای در میخانه ی عشقست
بر خسرو عقلست بصد مرتبه فائق

خواجو بسحر سر مکش از مرغ صراحی
زیرا که بشبگیر بود بلبله لائق

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}