شمارهٔ ۲۳

غزلیات

آیت حسن را که نام وفاست
تو ندانسته‌ای خدا داناست

سرو پیش قدت نمی یارد
که دگر در چمن برآید راست

تا کجا شد به دلبری دهنت
کز نظر دور شد که ناپیداست

گرچه خاکِ در تو را بی وجه
آب زد دیده عذر آن بر ماست

تا خیالی گُزید سرو قدت
در همه کار دست او بالاست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}