شمارهٔ ۱۱۷

غزلیات

باز این دل خود کام به فرمان کسی شد
شهباز جهانگرد اسیر قفسی شد

از سر هوس روی نکو کم شده بودم
ناگاه رخت دیدم و باز هوسی شد

با ناله خوشم چون نی از این وجه که باری
دیر است منِ سوخته را هم نفسی شد

آرامگه خال سیه شد لب لعلت
آری شکری بود به کام مگسی شد

گویند کز این پیش سگی بود خیالی
سگ بود ولی در قدم یار کسی شد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}