شمارهٔ ۳۳۵

غزلیات

کنایت ها به آب خضر گفته
دهانش پیش لب امّا نهفته

مگر گلزار رخسار تو رنگی ست
کزین سان سرخی رویت شکفته

چه محرابی ست طاق ابروانت
که در هر گوشه اش مستی ست خفته

صبا را آستان روبی مفرمای
به مژگان باید آن درگاه رُفته

خیالی در سخن دُر سفت و آن شوخ
نمی گیرد به گوش دُرهای سفته

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}