شمارهٔ ۳۵۴

غزلیات

تا در قدم اهل دلی خاک نگردی
از تیرگی عجب و ریا پاک نگردی

خورشید صفت تا که مجّرد نه برآیی
سلطان سراپردهٔ افلاک نگردی

یار از پی بهبود چو کاری به تو فرمود
شرط ادب این است که چالاک نگردی

ای دل غم عشق است نصیب تو در این راه
و آن نیز به شرطی ست که غمناک نگردی

ظاهر نشود سرخی روی تو خیالی
تا همچو گل از غصّه کفن چاک نگردی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}