دقیقی

شمارهٔ ۴

ابیات پراکنده

میِ صافی بیار ای بُت که صافی است
جهان از ماه تا آن‌جا که ماهی است

چو از کاخ آمدی بیرون به صحرا
کجا چشم افکنی دیبای شاهی است

بیا تا می خوریم و شاد باشیم
که هنگام می و روز مناهی است

{{ errBoot }}

{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}