غزل شمارهٔ ۴۷۸

غزلیات

نوش کن جامِ شرابِ یک منی
تا بِدان بیخِ غم از دل برکَنی

دل، گشاده دار چون جامِ شراب
سر گرفته چند چون خُمّ دَنی

چون ز جام بی‌خودی رطلی کشی
کم زنی از خویشتن لافِ منی

سنگسان شو، در قدم نی همچو آب
جمله رنگ‌آمیزی و تَردامنی

دل به مِی دربند تا مردانه‌وار
گردن سالوس و تقوا بشکنی

خیز و جهدی کن چو حافظ تا مگر
خویشتن در پای معشوق افکنی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}