شمارهٔ ۸۶

غزلیات

مرا به باده کشی کاش آنکه عیب کند
رود به میکده تا سیر سر غیب کند

جوان کند می گلرنگ پیر را چه عجب
از آنکه توبه ز می در زمان شیب کند

به محفلی که تو ساقی شوی نمی دانم
که اجتناب ز صهبا چسان صهیب کند

به گلشنی که گریبان جامه باز کنی
ز انفعال تو گل سر فرو بجیب کند

رفیق، شک برد از دل شراب، اهل یقین
نباشد آنکه در این نکته شک و ریب کند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}