شمارهٔ ۱۹۹

غزلیات

پاک و پاکیزه است اصل گوهرم
خاکم از خلد است و آب از کوثرم

روضهٔ رضوان و آب سلسبیل
نیست از میخانه و می خوش‌ترم

ساغر و مینا اگر خالی شود
از می ناب و شراب احمرم

می شود خون دل و خوناب چشم
باده ی مینا شراب ساغرم

من که بودم شاد با وی روز وصل
بود زیر پر جهان سر تا سرم

مانده در دام غم هجران کنون
طایر بی بال و مرغ بی پرم

بعد عمری کان جفاجو یار داد
جای در سلک سگان آن درم

ز سگان کوی او در کوی او
از وفا بیشم به عزت کمترم

گرچه رفت و شد نهان از من رفیق
نه شد از یاد و نه رفت از خاطرم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}