شمارهٔ ۶ - ایضاً

معمیات

پیکری بیگناه را دیدم
چو گنهکار در جحیم افتاد

پخته کردش چو خام طبعش یافت
مالک دوزخش که بود استاد

زان پس از دوزخش برون آورد
تا کند موضع خراب آباد

بر لبش چون بلطف آب فشاند
سوز و تا بیش در نهاد نهاد

در جهان کآب آتش افروزد
جز در آن طبع کس ندارد یاد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}