شمارهٔ ۱۳۵

غزلیات

به خم می که شکستی خم دریای فنون
گر یکی جرعه می داشت به خم افلاطون

گر حیات ابدی از می نابی می جست
خضر هرگز نشدی آب بقا را مفتون

زاهد از خنده می گر رخ گلگون می‌داشت
یاد کوثر ننمودی و نگرییدی خون

باد از باده اگر بوی به بالا می‌برد
می‌گرفتی فلک بیهده رفتار سکون

نفی حکمت نتوان گر چه ولی چاره عشق
نه به عقل است و درایت نه به علم است و فنون

کنج آزادگی و جرعه جامی بی‌رنج
خوش‌تر از کوکبه حاتم و گنج قارون

ساغرا کام دل از گردش گردون مطلب
که نخورد و نخورد باده کس از جام نگون

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}