۱۷۲- سیف الدین محمود رجایی

صحیفهٔ سوم در ذکر وزرا

اصلش از اصفهان است، چون تقریراتش در وجه معقولی و ادای کلماتش در نهایت شیرینی و مقبولی، من او را خوش لهجه گفته ام اگر کسی سخن گفتن او شنیده باشد داند که اسمی است با مسمی از فرزندان کمال الدین اسمعیل مشهور است و در علم سیاق و معاملات دیوانی بی بدل خصوصا در شعر، در همه اصنافی شعر گفته و در هجو بی مثل است در جواب این قصیده ی امیدی که گفته :

کنون کاز سر سرو و پای صنوبر
کشد مرغ مرغوله و لاله ساغر

قصیده ای غرا گفته این مطلع و یک بیت از آن قصیده از اوست :

صنوبر قد من که نازش بود بر
بر او بسته ام دل چو بار صنوبر

ملایک سپاها سپاهان خرابست
ز اعمال عمال پر زور و پر زر

این رباعی هم از اوست :

آن گل که دل اهل وفا را خون کرد
خون کرد چنانکه کس نداند چون کرد

سر پنجه بخون عاشقان گلگون کرد
چون شاخ گلی که غنچه ها بیرون کرد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}