۳۲۲- خواجه صوفی اردستانی

صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا

خوش طبع و لوند و با وجود این معنی بغایت دردمند بود، این مطلع از اوست :

چرا از پهلوی من دردمندی در بلا افتد
مرشد ماست خم باده که در روی زمین

نیست پیری به از او صاف دل و گوشه نشین
ذره ها در کشش مهر بر افلاک شدند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}