۵۸۰- مولانا رحمی تبریزی

صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا

مرد بی تعین و لاابالی بود و از فسق و فجور اجتناب نمی نمود . اما رحم الهی از گناه رحمی زیاده است. امید که او را بدین گناهان نگیرد و بدین رباعی به بخشد :

چون نامه جرم ما بهم پیچیدند
بردند بمیزان عمل سنجیدند

بیش از همه کس گناه ما بود . ولی
ما را به محبت علی بخشیدند

این دو مطلع نیز از اوست :

دامن از اشک پر از لعل بدخشان دارم
کوه غم گشته ام و سنگ بدامان دارم

دلا ز عشق به پیرانه سر مشو نومید
شکوفه چمن رحمت است موی سپید

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}