شمارهٔ ۲۰۹

غزلیات

اگر با غیر خواهم سر گرانش
به من آن به که باید مهربانش

سر موئی ندارد فرق با موی
میان موی و آن موی میانش

لبش را نایب خود بر زمین کرد
چو عیسی شد مکان در آسمانش

خطش را نیست چون حسنش زوالی
بهاری بی خزان دارد خزانش

شد از بیمش عنان شکوه از دست
پس از عمری که بگرفتم عنانش

تذرو از شاخ سرو افتد به پایش
چمد گر در چمن سرو چمانش

خضر گو وصف آب زندگانی
نگوید پیش خاک آستانش

چه خجلت ها کشد از غیر هر گه
به غفلت نامم آید بر زبانش

(سحاب) از جور خاکم داد بر باد
ولی باقی ست با من امتحانش

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}