ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۲

غزلیات ناتمام

به گریه چشم تهی کی کند دل ما را
تهی به گریه نکردست ابر دریا را

زبان گریه نمی دانم، این قدر دانم
که قطره قطره تهی کرده ام دو دریا را

فراق روی عزیزان مرا به جان آورد
فراق صعب بود خاصه ناشکیبا را

{{ errBoot }}

{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}