غزل شمارهٔ ۲۹۴

غزلیات

آمد گه آن که بوی گلزار
منسوخ کند گلاب عطار

خواب از سر خفتگان به در بُرد
بیداریِ بلبلان اسحار

ما کلبهٔ زهد برگرفتیم
سجاده که می‌برد به خمار؟

یک‌رنگ شویم تا نباشد
این خرقهٔ سترپوش زنار

برخیز که چشم‌های مستت
خفته‌ست و هزار فتنه بیدار

وقتی صنمی دلی ربودی
تو خلق ربوده‌ای به یک بار

یا خاطر خویشتن به ما ده
یا خاطر ما ز دست بگذار

نه راهِ شدن، نه روی بودن
معشوقه ملول و ما گرفتار

هم زخم تو بِهْ، چو می‌خورم زخم
هم بار تو بِه، چو می‌کشم بار

من پیش نهاده‌ام که در خون
برگردم و برنگردم از یار

گر دنیی و آخرت بیاری
کاین هر دو بگیر و دوست بگذار

ما یوسف خود نمی‌فروشیم
تو سیم سیاه خود نگه دار

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}