شمارهٔ ۷ - ظاهرا در ستایش صاحب دیوان است

قطعات

تو آن نکرده‌ای از فعل خیر با من و غیر
که دست فضل کند دامن امید رها

جز آستانهٔ فضلت که مقصد اممست
کجاست در همه عالم وثوق اهل بها

متاع خویشتنم در نظر حقیر آمد
که پرتوی ندهد پیش آفتاب سها

به سمع خواجه رسیدست گویی این معنی
که گفت خیرُ صِلاتِ الکریم أَعْوَدُها

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}