شمارهٔ ۱۰۵

غزلیات

در خانه ای که جای کسی نیست جای ماست
بامی که بر هواست بنایش بنای ماست

لنگر، جفا و صبر و هوا جذب و موج، اشک
خون بحر و دل سفینه و غم ناخدای ماست

آن را که احتیاج نباشد به بندگی
از بندگان بی سر و سامان خدای ماست

در کارگاه عشق، دل سنگ تیره را
آن صیقلی که آینه سازد جلای ماست

ما را نه دوستیست به دشمن گداز ما
بیگانه هر که شد ز جهان آشنای ماست

مرغی که بال و پر به هوای خدنگ او
از استخوان کشیده سعیدا همای ماست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}