شمارهٔ ۱۱۲

غزلیات

فتادگی چو نگین، نقش دلنشین من است
شکستگی چو رقم صفحهٔ جبین من است

نمی رود ز دلم لذت فراموشی
همیشه حرف الف درس اولین من است

در آن جهان که خزان و بهار را ره نیست
بهشت، یک چمن ساحت زمین من است

ز بسکه دست ندامت به یکدگر زده ام
غبار دور زمان گرد آستین من است

ز دست خویش سعیدا کجا گریز کنم
همیشه نقش قدم در پی کمین من است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}