شمارهٔ ۱۷۹

غزلیات

دیده ای کان صبح را در خواب یافت
تا به گردن خویش را در آب یافت

از در میخانه روگردان مشو
هر که چیزی یافت از این باب یافت

عمرها باید که دل پیچد به زلف
شانه کی یک موی را بی تاب یافت؟

هر که شد بیدار از خواب گران
ماسوای خویش را در خواب یافت

عاقبت خواهی سعیدا حق بخواه
بی مسبب کی کسی اسباب یافت؟

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}