شمارهٔ ۵۷۱

غزلیات

شد زمین تکیه گاه درویشی
آسمان بارگاه درویشی

جادهٔ ایمن و طریق خوش است
تا به حق شاهراه درویشی

بی پر و بال می رسد تا عرش
صبحدم تیر آه درویشی

نامرادی بود مراد همه
بی پناهی پناه درویشی

بی زر و زور پادشاهانند
این گدایان راه درویشی

سر خورشید زیر پای کند
هر که پوشد کلاه درویشی

گر جهان گم شود نگردد گم
حشمت و دستگاه درویشی

پاک از غیبت و ریا و حسد
مسجد و خانقاه درویشی

سرمهٔ دیدهٔ سعیدا باد
گرد نعلین راه درویشی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}