شمارهٔ ۱

مثنویات

نموده صبح صادق جامه پاره
فتاد، لرزه بر جان ستاره

در آن مجلس که خلد جاودان بود
ز آثار جمالش هم چنان بود

که گر از چشم پابیرون نهادی
نگه چون مست از پا اوفتادی

چو عکس آن رخ چون سیم ساده
فتاده دیدم اندر جام باده

گمان بردم که خورشید جهان‌تاب
ز شرمش سر فرو برداست در آب

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}