شمارهٔ ۱۳۷

غزلیات

نوبهار است و چمن در پی سامان گل است
ابر بر روی هوا، دود چراغان گل است

بس که گل سر زده از هر سر خار ماهی
کوچه ی موج به دریا چو خیابان گل است

مستی از لاله سر شحنه چراغان کرده ست
می دلیرانه بنوشید که دوران گل است

باغبان خار عبث بر سر دیوار نهد
رخنه ی این چمن از چاک گریبان گل است

ترسم آخر همه اطراف چمن درگیرد
از چراغی که نهان در ته دامان گل است

گل چو ما نیست که از قصه ی عشاق سلیم
نکته ای چند بر اوراق پریشان گل است

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}